Strona główna > Hillary Clinton

Uwagi z okazji Międzynarodowego Dnia Praw Człowieka

Hillary Rodham Clinton
Remarks in Recognition of International Human Rights Day
Uwagi z okazji Międzynarodowego Dnia Praw Człowieka


Hillary Rodham Clinton
Remarks in Recognition
of International Human Rights Day
Palais des Nations, Geneva, Switzerland, December 6, 2011 http://www.state.gov/secretary/20092013clinton/rm/2011

Translation into Polish: Jerzy Krzyszpień

Free and equal in dignity and rights

  Hillary Rodham Clinton
Uwagi z okazji
Międzynarodowego Dnia Praw Człowieka

Pałac Narodów, Genewa, Szwajcaria, 6 grudnia 2011 r. http://www.state.gov/secretary/20092013clinton/rm/2011

Przekład na język polski: Jerzy Krzyszpień

Wolni i równi pod względem godności i praw

Good evening, and let me express my deep honor and pleasure at being here. I want to thank Director General Tokayev and Ms. Wyden along with other ministers, ambassadors, excellencies, and UN partners. This weekend, we will celebrate Human Rights Day, the anniversary of one of the great accomplishments of the last century.

Beginning in 1947, delegates from six continents devoted themselves to drafting a declaration that would enshrine the fundamental rights and freedoms of people everywhere. In the aftermath of World War II, many nations pressed for a statement of this kind to help ensure that we would prevent future atrocities and protect the inherent humanity and dignity of all people. And so the delegates went to work. They discussed, they wrote, they revisited, revised, rewrote, for thousands of hours. And they incorporated suggestions and revisions from governments, organizations, and individuals around the world.

At three o'clock in the morning on December 10th, 1948, after nearly two years of drafting and one last long night of debate, the president of the UN General Assembly called for a vote on the final text. Forty-eight nations voted in favor; eight abstained; none dissented. And the Universal Declaration of Human Rights was adopted. It proclaims a simple, powerful idea: All human beings are born free and equal in dignity and rights. And with the declaration, it was made clear that rights are not conferred by government; they are the birthright of all people. It does not matter what country we live in, who our leaders are, or even who we are. Because we are human, we therefore have rights. And because we have rights, governments are bound to protect them.

In the 63 years since the declaration was adopted, many nations have made great progress in making human rights a human reality. Step by step, barriers that once prevented people from enjoying the full measure of liberty, the full experience of dignity, and the full benefits of humanity have fallen away. In many places, racist laws have been repealed, legal and social practices that relegated women to second-class status have been abolished, the ability of religious minorities to practice their faith freely has been secured.

In most cases, this progress was not easily won. People fought and organized and campaigned in public squares and private spaces to change not only laws, but hearts and minds. And thanks to that work of generations, for millions of individuals whose lives were once narrowed by injustice, they are now able to live more freely and to participate more fully in the political, economic, and social lives of their communities.

Now, there is still, as you all know, much more to be done to secure that commitment, that reality, and progress for all people. Today, I want to talk about the work we have left to do to protect one group of people whose human rights are still denied in too many parts of the world today. In many ways, they are an invisible minority. They are arrested, beaten, terrorized, even executed. Many are treated with contempt and violence by their fellow citizens while authorities empowered to protect them look the other way or, too often, even join in the abuse. They are denied opportunities to work and learn, driven from their homes and countries, and forced to suppress or deny who they are to protect themselves from harm.

I am talking about gay, lesbian, bisexual, and transgender people, human beings born free and given bestowed equality and dignity, who have a right to claim that, which is now one of the remaining human rights challenges of our time. I speak about this subject knowing that my own country's record on human rights for gay people is far from perfect. Until 2003, it was still a crime in parts of our country. Many LGBT Americans have endured violence and harassment in their own lives, and for some, including many young people, bullying and exclusion are daily experiences. So we, like all nations, have more work to do to protect human rights at home.

Now, raising this issue, I know, is sensitive for many people and that the obstacles standing in the way of protecting the human rights of LGBT people rest on deeply held personal, political, cultural, and religious beliefs. So I come here before you with respect, understanding, and humility. Even though progress on this front is not easy, we cannot delay acting. So in that spirit, I want to talk about the difficult and important issues we must address together to reach a global consensus that recognizes the human rights of LGBT citizens everywhere.

The first issue goes to the heart of the matter. Some have suggested that gay rights and human rights are separate and distinct; but, in fact, they are one and the same. Now, of course, 60 years ago, the governments that drafted and passed the Universal Declaration of Human Rights were not thinking about how it applied to the LGBT community. They also weren’t thinking about how it applied to indigenous people or children or people with disabilities or other marginalized groups. Yet in the past 60 years, we have come to recognize that members of these groups are entitled to the full measure of dignity and rights, because, like all people, they share a common humanity.

This recognition did not occur all at once. It evolved over time. And as it did, we understood that we were honoring rights that people always had, rather than creating new or special rights for them. Like being a woman, like being a racial, religious, tribal, or ethnic minority, being LGBT does not make you less human. And that is why gay rights are human rights, and human rights are gay rights.

It is violation of human rights when people are beaten or killed because of their sexual orientation, or because they do not conform to cultural norms about how men and women should look or behave. It is a violation of human rights when governments declare it illegal to be gay, or allow those who harm gay people to go unpunished. It is a violation of human rights when lesbian or transgendered women are subjected to so-called corrective rape, or forcibly subjected to hormone treatments, or when people are murdered after public calls for violence toward gays, or when they are forced to flee their nations and seek asylum in other lands to save their lives. And it is a violation of human rights when life-saving care is withheld from people because they are gay, or equal access to justice is denied to people because they are gay, or public spaces are out of bounds to people because they are gay. No matter what we look like, where we come from, or who we are, we are all equally entitled to our human rights and dignity.

The second issue is a question of whether homosexuality arises from a particular part of the world. Some seem to believe it is a Western phenomenon, and therefore people outside the West have grounds to reject it. Well, in reality, gay people are born into and belong to every society in the world. They are all ages, all races, all faiths; they are doctors and teachers, farmers and bankers, soldiers and athletes; and whether we know it, or whether we acknowledge it, they are our family, our friends, and our neighbors.

Being gay is not a Western invention; it is a human reality. And protecting the human rights of all people, gay or straight, is not something that only Western governments do. South Africa’s constitution, written in the aftermath of Apartheid, protects the equality of all citizens, including gay people. In Colombia and Argentina, the rights of gays are also legally protected. In Nepal, the supreme court has ruled that equal rights apply to LGBT citizens. The Government of Mongolia has committed to pursue new legislation that will tackle anti-gay discrimination.

Now, some worry that protecting the human rights of the LGBT community is a luxury that only wealthy nations can afford. But in fact, in all countries, there are costs to not protecting these rights, in both gay and straight lives lost to disease and violence, and the silencing of voices and views that would strengthen communities, in ideas never pursued by entrepreneurs who happen to be gay. Costs are incurred whenever any group is treated as lesser or the other, whether they are women, racial, or religious minorities, or the LGBT. Former President Mogae of Botswana pointed out recently that for as long as LGBT people are kept in the shadows, there cannot be an effective public health program to tackle HIV and AIDS. Well, that holds true for other challenges as well.

The third, and perhaps most challenging, issue arises when people cite religious or cultural values as a reason to violate or not to protect the human rights of LGBT citizens. This is not unlike the justification offered for violent practices towards women like honor killings, widow burning, or female genital mutilation. Some people still defend those practices as part of a cultural tradition. But violence toward women isn't cultural; it's criminal. Likewise with slavery, what was once justified as sanctioned by God is now properly reviled as an unconscionable violation of human rights.

In each of these cases, we came to learn that no practice or tradition trumps the human rights that belong to all of us. And this holds true for inflicting violence on LGBT people, criminalizing their status or behavior, expelling them from their families and communities, or tacitly or explicitly accepting their killing.

Of course, it bears noting that rarely are cultural and religious traditions and teachings actually in conflict with the protection of human rights. Indeed, our religion and our culture are sources of compassion and inspiration toward our fellow human beings. It was not only those who’ve justified slavery who leaned on religion, it was also those who sought to abolish it. And let us keep in mind that our commitments to protect the freedom of religion and to defend the dignity of LGBT people emanate from a common source. For many of us, religious belief and practice is a vital source of meaning and identity, and fundamental to who we are as people. And likewise, for most of us, the bonds of love and family that we forge are also vital sources of meaning and identity. And caring for others is an expression of what it means to be fully human. It is because the human experience is universal that human rights are universal and cut across all religions and cultures.

The fourth issue is what history teaches us about how we make progress towards rights for all. Progress starts with honest discussion. Now, there are some who say and believe that all gay people are pedophiles, that homosexuality is a disease that can be caught or cured, or that gays recruit others to become gay. Well, these notions are simply not true. They are also unlikely to disappear if those who promote or accept them are dismissed out of hand rather than invited to share their fears and concerns. No one has ever abandoned a belief because he was forced to do so.

Universal human rights include freedom of expression and freedom of belief, even if our words or beliefs denigrate the humanity of others. Yet, while we are each free to believe whatever we choose, we cannot do whatever we choose, not in a world where we protect the human rights of all.

Reaching understanding of these issues takes more than speech. It does take a conversation. In fact, it takes a constellation of conversations in places big and small. And it takes a willingness to see stark differences in belief as a reason to begin the conversation, not to avoid it.

But progress comes from changes in laws. In many places, including my own country, legal protections have preceded, not followed, broader recognition of rights. Laws have a teaching effect. Laws that discriminate validate other kinds of discrimination. Laws that require equal protections reinforce the moral imperative of equality. And practically speaking, it is often the case that laws must change before fears about change dissipate.

Many in my country thought that President Truman was making a grave error when he ordered the racial desegregation of our military. They argued that it would undermine unit cohesion. And it wasn't until he went ahead and did it that we saw how it strengthened our social fabric in ways even the supporters of the policy could not foresee. Likewise, some worried in my country that the repeal of “Don't Ask, Don’t Tell” would have a negative effect on our armed forces. Now, the Marine Corps Commandant, who was one of the strongest voices against the repeal, says that his concerns were unfounded and that the Marines have embraced the change.

Finally, progress comes from being willing to walk a mile in someone else's shoes. We need to ask ourselves, "How would it feel if it were a crime to love the person I love? How would it feel to be discriminated against for something about myself that I cannot change?" This challenge applies to all of us as we reflect upon deeply held beliefs, as we work to embrace tolerance and respect for the dignity of all persons, and as we engage humbly with those with whom we disagree in the hope of creating greater understanding.

A fifth and final question is how we do our part to bring the world to embrace human rights for all people including LGBT people. Yes, LGBT people must help lead this effort, as so many of you are. Their knowledge and experiences are invaluable and their courage inspirational. We know the names of brave LGBT activists who have literally given their lives for this cause, and there are many more whose names we will never know. But often those who are denied rights are least empowered to bring about the changes they seek. Acting alone, minorities can never achieve the majorities necessary for political change.

So when any part of humanity is sidelined, the rest of us cannot sit on the sidelines. Every time a barrier to progress has fallen, it has taken a cooperative effort from those on both sides of the barrier. In the fight for women’s rights, the support of men remains crucial. The fight for racial equality has relied on contributions from people of all races. Combating Islamaphobia or anti-Semitism is a task for people of all faiths. And the same is true with this struggle for equality.

Conversely, when we see denials and abuses of human rights and fail to act, that sends the message to those deniers and abusers that they won’t suffer any consequences for their actions, and so they carry on. But when we do act, we send a powerful moral message. Right here in Geneva, the international community acted this year to strengthen a global consensus around the human rights of LGBT people. At the Human Rights Council in March, 85 countries from all regions supported a statement calling for an end to criminalization and violence against people because of their sexual orientation and gender identity.

At the following session of the Council in June, South Africa took the lead on a resolution about violence against LGBT people. The delegation from South Africa spoke eloquently about their own experience and struggle for human equality and its indivisibility. When the measure passed, it became the first-ever UN resolution recognizing the human rights of gay people worldwide. In the Organization of American States this year, the Inter-American Commission on Human Rights created a unit on the rights of LGBT people, a step toward what we hope will be the creation of a special rapporteur.

Now, we must go further and work here and in every region of the world to galvanize more support for the human rights of the LGBT community. To the leaders of those countries where people are jailed, beaten, or executed for being gay, I ask you to consider this: Leadership, by definition, means being out in front of your people when it is called for. It means standing up for the dignity of all your citizens and persuading your people to do the same. It also means ensuring that all citizens are treated as equals under your laws, because let me be clear – I am not saying that gay people can’t or don’t commit crimes. They can and they do, just like straight people. And when they do, they should be held accountable, but it should never be a crime to be gay.

And to people of all nations, I say supporting human rights is your responsibility too. The lives of gay people are shaped not only by laws, but by the treatment they receive every day from their families, from their neighbors. Eleanor Roosevelt, who did so much to advance human rights worldwide, said that these rights begin in the small places close to home – the streets where people live, the schools they attend, the factories, farms, and offices where they work. These places are your domain. The actions you take, the ideals that you advocate, can determine whether human rights flourish where you are.

And finally, to LGBT men and women worldwide, let me say this: Wherever you live and whatever the circumstances of your life, whether you are connected to a network of support or feel isolated and vulnerable, please know that you are not alone. People around the globe are working hard to support you and to bring an end to the injustices and dangers you face. That is certainly true for my country. And you have an ally in the United States of America and you have millions of friends among the American people.

The Obama Administration defends the human rights of LGBT people as part of our comprehensive human rights policy and as a priority of our foreign policy. In our embassies, our diplomats are raising concerns about specific cases and laws, and working with a range of partners to strengthen human rights protections for all. In Washington, we have created a task force at the State Department to support and coordinate this work. And in the coming months, we will provide every embassy with a toolkit to help improve their efforts. And we have created a program that offers emergency support to defenders of human rights for LGBT people.

This morning, back in Washington, President Obama put into place the first U.S. Government strategy dedicated to combating human rights abuses against LGBT persons abroad. Building on efforts already underway at the State Department and across the government, the President has directed all U.S. Government agencies engaged overseas to combat the criminalization of LGBT status and conduct, to enhance efforts to protect vulnerable LGBT refugees and asylum seekers, to ensure that our foreign assistance promotes the protection of LGBT rights, to enlist international organizations in the fight against discrimination, and to respond swiftly to abuses against LGBT persons.

I am also pleased to announce that we are launching a new Global Equality Fund that will support the work of civil society organizations working on these issues around the world. This fund will help them record facts so they can target their advocacy, learn how to use the law as a tool, manage their budgets, train their staffs, and forge partnerships with women’s organizations and other human rights groups. We have committed more than $3 million to start this fund, and we have hope that others will join us in supporting it.

The women and men who advocate for human rights for the LGBT community in hostile places, some of whom are here today with us, are brave and dedicated, and deserve all the help we can give them. We know the road ahead will not be easy. A great deal of work lies before us. But many of us have seen firsthand how quickly change can come. In our lifetimes, attitudes toward gay people in many places have been transformed. Many people, including myself, have experienced a deepening of our own convictions on this topic over the years, as we have devoted more thought to it, engaged in dialogues and debates, and established personal and professional relationships with people who are gay.

This evolution is evident in many places. To highlight one example, the Delhi High Court decriminalized homosexuality in India two years ago, writing, and I quote, “If there is one tenet that can be said to be an underlying theme of the Indian constitution, it is inclusiveness.” There is little doubt in my mind that support for LGBT human rights will continue to climb. Because for many young people, this is simple: All people deserve to be treated with dignity and have their human rights respected, no matter who they are or whom they love.

There is a phrase that people in the United States invoke when urging others to support human rights: “Be on the right side of history.” The story of the United States is the story of a nation that has repeatedly grappled with intolerance and inequality. We fought a brutal civil war over slavery. People from coast to coast joined in campaigns to recognize the rights of women, indigenous peoples, racial minorities, children, people with disabilities, immigrants, workers, and on and on. And the march toward equality and justice has continued. Those who advocate for expanding the circle of human rights were and are on the right side of history, and history honors them. Those who tried to constrict human rights were wrong, and history reflects that as well.

I know that the thoughts I’ve shared today involve questions on which opinions are still evolving. As it has happened so many times before, opinion will converge once again with the truth, the immutable truth, that all persons are created free and equal in dignity and rights. We are called once more to make real the words of the Universal Declaration. Let us answer that call. Let us be on the right side of history, for our people, our nations, and future generations, whose lives will be shaped by the work we do today. I come before you with great hope and confidence that no matter how long the road ahead, we will travel it successfully together. Thank you very much.


Dobry wieczór. Moja obecność tutaj to dla mnie wielki zaszczyt i przyjemność. Pragnę podziękować dyrektorowi generalnemu Tokajewowi i pani Wyden oraz ministrom, ambasadorom, ekscelencjom i partnerom ONZ. W ten weekend będziemy obchodzić Dzień Praw Człowieka, rocznicę jednego z wielkich osiągnięć ubiegłego stulecia.

W 1947 roku delegaci krajów z sześciu kontynentów zaczęli sporządzać projekt deklaracji, która by zawierała fundamentalne prawa i wolności ludzi żyjących wszędzie. W następstwie drugiej wojny światowej wiele narodów domagało się oświadczenia tego rodzaju, by zagwarantować, że w przyszłości będziemy zapobiegali takim potwornościom, oraz chronić przyrodzone człowieczeństwo i godność wszystkich ludzi. A więc delegaci zabrali się do pracy. Przez tysiące godzin dyskutowali, pisali, wracali do spraw, poprawiali, pisali na nowo. Włączali sugestie oraz korekty pochodzące od rządów, organizacji i osób prywatnych z całego świata.

10 grudnia 1948 roku o godzinie trzeciej nad ranem, po niemal dwóch latach pracy nad projektem i po ostatniej długiej nocnej debacie, przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego ONZ poprosił o głosowanie w sprawie ostatecznego tekstu. Czterdzieści osiem krajów głosowało za, osiem wstrzymało się od głosu, żaden nie oponował. Powszechna deklaracja praw człowieka została przyjęta. Głosi ona prostą, mocną ideę: Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem godności i praw. Deklaracją tą dawano jasno do zrozumienia, że tych praw nie nadają rządy; przysługują one wszystkim ludziom z urodzenia. Nie ma znaczenia, w którym kraju żyjemy, kim są nasi przywódcy lub nawet kim jesteśmy my. Ponieważ jesteśmy ludźmi, mamy prawa. A ponieważ mamy prawa, rządy mają obowiązek je chronić.

W czasie 63 lat od przyjęcia deklaracji wiele krajów zrobiło wielki postęp w przekształcaniu praw człowieka w ludzką rzeczywistość. Krok po kroku opadały bariery, które kiedyś uniemożliwiały ludziom korzystanie z pełni wolności, doświadczanie pełni godności i życie pełnią człowieczeństwa. W wielu regionach uchylono rasistowskie przepisy, położono kres prawnym i społecznym praktykom, które przypisywały kobietom status ludzi drugiej kategorii, zapewniono mniejszościom religijnym swobodę praktykowania ich religii.

W większości wypadków postępu nie osiągnięto łatwo. Ludzie walczyli, organizowali się i przeprowadzali kampanie na placach publicznych i w przestrzeniach prywatnych, by zmieniać nie tylko prawa, lecz także serca i umysły. Dzięki tej pracy pokoleń miliony ludzi, których życie niegdyś zawężała niesprawiedliwość, może teraz żyć swobodniej i w większym stopniu uczestniczyć w życiu politycznym, gospodarczym i społecznym.

Jak wiadomo, jest jeszcze wiele do zrobienia, by to zobowiązanie podjęto i by ta rzeczywistość oraz postęp zaistniały dla wszystkich ludzi. Dzisiaj pragnę mówić o pracy, która została nam do wykonania, by chronić grupę ludzi, którym nadal odmawia się praw człowieka w zbyt wielu częściach świata. Pod wieloma względami są oni mniejszością niewidzialną. Aresztuje się ich, bije, zastrasza, a nawet dokonuje się na nich egzekucji. Ze strony współobywateli wielu z nich spotyka pogarda i przemoc, a władze, władne ich chronić, przymykają oczy lub, zbyt często, nawet w tym znęcaniu się uczestniczą. Pozbawia się ich możliwości pracy i nauki, wypędza z domu i ojczyzny; aby chronić się przed doznaniem krzywdy, muszą ukrywać to, kim są, lub temu zaprzeczać.

Mówię o gejach, lesbijkach, biseksualnych i transpłciowych, o istotach ludzkich, które urodziły się wolne, równe innym i obdarzone godnością, które mają prawo domagać się tego, co w dziedzinie praw człowieka jest nadal jednym z wyzwań naszych czasów. Mówię o tym wiedząc, że notowania mojego kraju, jeśli chodzi o poszanowanie praw człowieka ludzi LGBT, są dalekie od doskonałych. Do roku 2003 w niektórych częściach mojego kraju było to nadal przestępstwem. Wielu Amerykanów LGBT doznało w swoim życiu przemocy i nękania, a niektórzy, w tym liczni młodzi ludzie, na co dzień doświadczają znęcania się i wykluczania. Tak więc my, jak wiele krajów, musimy jeszcze popracować, by chronić prawa człowieka u siebie.

Wiem, że poruszanie tego tematu jest dla wielu ludzi sprawą drażliwą i że przeszkody stojące na drodze do ochrony praw człowieka ludzi LGBT związane są z głębokimi przekonaniami osobistymi, politycznymi, kulturowymi i religijnymi. Tak więc stoję tu przed państwem z szacunkiem, zrozumieniem i pokorą. Chociaż postęp na tym polu nie jest łatwy, nie możemy odkładać działania. W tym duchu więc pragnę mówić o trudnych i ważnych sprawach, którymi musimy się razem zająć, by osiągnąć globalny konsensus uznający prawa człowieka obywateli LGBT wszystkich państw.

Pierwsza sprawa to sedno problemu. Według niektórych prawa ludzi LGBT i prawa człowieka to zagadnienia odrębne i odmienne, lecz w istocie są one tą samą rzeczą. Oczywiście 60 lat temu rządy, które sporządziły projekt Powszechnej deklaracji praw człowieka i przyjęły ją, nie myślały o tym, jak się ona stosuje do społeczności LGBT. Nie myślały też o tym, jak stosuje się ona do ludów autochtonicznych, dzieci, ludzi z niepełnosprawnością lub innych marginalizowanych grup. Mimo to w czasie ostatnich 60 lat zdaliśmy sobie sprawę, że członkowie tych grup mają prawo do godności i praw w pełnym zakresie, ponieważ ich człowieczeństwo jest takie samo, jak pozostałych ludzi.

Nie zdawano sobie z tego sprawy od razu. Świadomość tego przez jakiś czas ewoluowała. Gdy się pogłębiała, zrozumieliśmy, że szanujemy prawa, które ludzie mieli zawsze, a nie, że tworzymy dla nich prawa nowe czy specjalne. Jak bycie kobietą bądź przynależność do mniejszości rasowej, religijnej, plemiennej lub etnicznej, tak bycie LGBT nie czyni kogoś człowiekiem w mniejszym stopniu. Dlatego prawa lesbijek, gejów, biseksualnych i transpłciowych są prawami człowieka, a prawa człowieka są ich prawami.

Gdy ludzi bije się lub zabija z powodu orientacji seksualnej lub niestosowania się do kulturowych norm tego, jak mężczyźni i kobiety mają wyglądać lub zachowywać się, jest to pogwałcenie praw człowieka. Gdy rządy ogłaszają, że bycie gejem czy lesbijką jest niezgodne z prawem, lub zezwalają na to, by tych ludzi można było bezkarnie krzywdzić, jest to pogwałcenie praw człowieka. Gdy wobec kobiet lesbijek lub transpłciowych stosuje się tak zwany gwałt korekcyjny lub poddaje się je siłą zabiegom hormonalnym, gdy po publicznym wezwaniu do przemocy wobec gejów ludzi morduje się lub gdy zmusza się ich do ucieczki i ubiegania się o azyl w innych krajach, bo ich życie jest zagrożone, jest to pogwałcenie praw człowieka. Gdy w obliczu zagrożenia życia odmawia się ludziom opieki lub odmawia się im równego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, ponieważ są homoseksualni, albo gdy z tego powodu przestrzenie publiczne są dla nich strefą zakazaną, jest to pogwałcenie praw człowieka. Bez względu na to, jak wyglądamy, skąd pochodzimy lub kim jesteśmy, wszyscy mamy prawo do naszych praw człowieka i do godności.

Druga sprawa to kwestia, czy homoseksualność pochodzi ze szczególnej części świata. Niektórzy zdają się sądzić, że jest to zjawisko kultury Zachodu, stąd ludzie żyjący poza nią mają podstawy, by je odrzucać. W rzeczywistości geje i lesbijki rodzą się we wszystkich społeczeństwach na świecie i w nich żyją. Należą do wszystkich grup wiekowych, wszystkich ras, wyznają wszystkie religie; są lekarzami i nauczycielami, rolnikami i bankierami, żołnierzami i sportowcami; i bez względu na to, czy o tym wiemy lub czy to uznajemy, są członkami naszych rodzin, naszymi przyjaciółmi i naszymi sąsiadami.

Bycie gejem lub lesbijką nie jest wymysłem Zachodu; jest to rzeczywistość ludzka. Ochrona praw człowieka wszystkich ludzi, gejów i lesbijek czy heteroseksualnych, nie jest czymś, co robią tylko państwa zachodnie. Konstytucja Południowej Afryki, uchwalona po upadku apartheidu, chroni równości wszystkich obywateli, w tym gejów i lesbijek. Ich prawa są także prawnie chronione w Kolumbii i Argentynie. W Nepalu sąd najwyższy orzekł, że zasada równych praw stosuje się do obywateli LGBT. Rząd Mongolii zobowiązał się dążyć do prawodawstwa, które stawi czoła dyskryminacji tych ludzi.

Niektórzy niepokoją się, że ochrona praw człowieka społeczności LGBT jest luksusem, na który stać tylko kraje bogate. Lecz w istocie wszystkie kraje ponoszą koszty braku ochrony tych praw, gdy ci ludzie i pozostali tracą życie z powodu choroby i przemocy, gdy ucisza się głosy i poglądy mogące wzmacniać społeczeństwa, jeśli przedsiębiorcy, którzy, tak się składa, są gejami lub lesbijkami nie rozwijają swoich pomysłów. Koszty pociąga za sobą traktowanie pewnych ludzi jako istoty niższe lub inne, czy są to kobiety, mniejszości rasowe lub religijne, czy LGBT. Były prezydent Botswany Mogae zwrócił niedawno uwagę, że tak długo, jak ludzie LGBT będą trzymani w ciemnościach, nie może powstać skuteczny program zdrowia publicznego, który by stawił czoła HIV i AIDS. To samo odnosi się do innych wyzwań.

Trzeci problem, będący może wyzwaniem największym, powstaje, gdy jako powód pogwałcania lub niechronienia praw człowieka obywateli LGBT przytacza się wartości religijne i kulturowe. Przypomina to usprawiedliwianie praktyk przemocy wobec kobiet, jak zabójstwa honorowe, palenie wdów lub okaleczanie narządów płciowych. Niektórzy nadal bronią tych zwyczajów jako tradycji kulturowej. Jednak przemoc w stosunku do kobiet nie ma charakteru kultury, lecz przestępstwa. Podobnie jest z niewolnictwem: co niegdyś usprawiedliwiano jako zjawisko usankcjonowane przez Boga, obecnie słusznie piętnuje się jako pozbawione skrupułów pogwałcanie praw człowieka.

W każdym z tych przypadków nauczyliśmy się, że żaden zwyczaj czy tradycja nie przebija praw człowieka, które należą do nas wszystkich. Dotyczy to także przemocy wobec ludzi LGBT, czynienia przestępstwa z tego, że ktoś jest LGB lub T bądź wyraża to w zachowaniu, wykluczania tych ludzi z rodzin i społeczeństw bądź milczącej albo otwartej akceptacji zabijania ich.

Oczywiście warto zauważyć, że tradycje kulturowe lub religijne w istocie rzadko są sprzeczne z ochroną praw człowieka. W rzeczy samej nasza religia i nasza kultura są źródłami współczucia oraz inspiracji w stosunkach z ludźmi. Na religii opierali się nie tylko ci, którzy niewolnictwo usprawiedliwiali, lecz także ci, którzy dążyli do zniesienia go. Pamiętajmy, że nasze zobowiązania do ochrony wolności religii i ochrony godności ludzi LGBT mają wspólne źródło. Dla wielu z nas wiara i praktykowanie religii to podstawowe źródło sensu życia oraz tożsamości i ma zasadnicze znaczenie dla tego, kim jesteśmy jako ludzie. Podobnie dla większości z nas więzi miłości i rodziny, które tworzymy, to także podstawowe źródła sensu życia i tożsamości. Troska zaś o innych jest wyrazem świadomości tego, co to znaczy być w pełni człowiekiem. Ponieważ doświadczenia człowieka są powszechne, powszechne są prawa człowieka i przekraczają one granice wszystkich religii i kultur.

Czwartą sprawą jest to, czego historia uczy nas o dokonywaniu się postępu w poszanowaniu praw wszystkich ludzi. Postęp rozpoczyna się od uczciwej dyskusji. Są tacy, którzy mówią i uważają, że wszyscy homoseksualni są pedofilami, że homoseksualność jest chorobą, którą można złapać bądź wyleczyć, lub że geje i lesbijki werbują innych, by stali się gejami czy lesbijkami. Otóż poglądy te są po prostu nieprawdziwe. Jest też mało prawdopodobne, że one znikną, jeśli tych, którzy je propagują lub akceptują, będzie się z miejsca lekceważyło, a nie zachęcało, by dzielili się swoimi obawami i troskami. Nikt jeszcze nie porzucił poglądu dlatego, że go do tego zmuszono.

Powszechne prawa człowieka obejmują wolność słowa i wolność przekonań, nawet jeśli nasze słowa czy przekonania uwłaczają człowieczeństwu innych. Jednak choć możemy żywić przekonania, jakie chcemy, nie możemy czynić, cokolwiek chcemy, tym bardziej w świecie, w którym chronimy prawa człowieka wszystkich ludzi.

Zrozumienie tych spraw wymaga więcej niż retoryki. Wymaga ono rozmowy. W istocie wymaga ono mnóstwa rozmów w regionach wielkich i małych. Wymaga tego, byśmy poważne różnice w poglądach chcieli traktować jako powód do nawiązania rozmowy, a nie unikania jej.

Lecz postęp bierze się ze zmian w przepisach prawa. W wielu regionach, w tym w moim kraju, prawna ochrona poprzedzała szersze uznanie praw, a nie następowała po nim. Przepisy prawa mają skutek edukacyjny. Przepisy prawa, które dyskryminują, uprawomocniają inne rodzaje dyskryminacji. Przepisy prawa, które wymagają równej ochrony, umacniają moralny imperatyw równości. A praktycznie mówiąc, jest często tak, że muszą się zmienić przepisy prawa, zanim znikną obawy przed zmianami.

Wielu ludzi w moim kraju uważało, że prezydent Truman popełnił poważny błąd, gdy nakazał desegregację rasową armii. Twierdzili, że osłabi to spójność jednostek. Dopiero gdy to uczynił, zobaczyliśmy, że wzmocniło to tkankę społeczeństwa w sposób, którego nawet zwolennicy tej polityki nie mogli przewidzieć. Podobnie niektórzy w moim kraju niepokoili się, że uchylenie przepisu „Nie pytaj, nie mów” będzie miało negatywny wpływ na nasze siły zbrojne. Obecnie komendant Korpusu Piechoty Morskiej, który był jednym z najważniejszych przeciwników uchylenia tego przepisu, mówi, że jego obawy były nieuzasadnione i że piechota morska się za tą zmianą opowiedziała.

Postęp bierze się wreszcie stąd, że ludzie są skłonni przejść milę w czyichś butach. Musimy zadać sobie pytanie: „Jak bym się czuł lub czuła, gdyby było przestępstwem kochać osobę, którą kocham? Jak by to było doświadczać dyskryminacji z powodu czegoś, czego w sobie nie mogę zmienić?” Jest to wyzwanie dla nas wszystkich, gdy zastanawiamy się nad najgłębszymi przekonaniami, gdy działamy na rzecz tolerancji i poszanowania godności wszystkich ludzi i gdy z pokorą podejmujemy rozmowę z tymi, z którymi się nie zgadzamy, w nadziei, że będziemy rozumieć się lepiej.

Piąta i ostatnia sprawa to kwestia, jak mamy nakłaniać świat do opowiedzenia się za prawami człowieka dla wszystkich, w tym ludzi LGBT. Tak, ludzie LGBT muszą pomagać w kierowaniu tą pracą, jak czyni to wielu z państwa. Ich wiedza i doświadczenia są nieocenione, a ich odwaga inspirująca. Znamy nazwiska odważnych aktywistów LGBT, którzy dla tej sprawy dosłownie oddali życie. Jeszcze więcej jest tych, których nazwisk nigdy nie poznamy. Lecz często ci, którym odmawia się praw, mają najmniejsze możliwości, by spowodować zmiany, do których dążą. Działając samotnie, mniejszości nie mogą osiągnąć przewagi potrzebnej do politycznych zmian.

Tak więc gdy którakolwiek część ludzkości jest odsunięta na bok, pozostali z nas nie mogą stać z boku. Za każdym razem, gdy zniknęła przeszkoda dla postępu, wymagało to wspólnego wysiłku ludzi będących po obu stronach bariery. W walce o prawa kobiet wsparcie mężczyzn jest nadal niezwykle istotne. Walka o równość rasową opierała się na udziale ludzi wszystkich ras. Zwalczanie islamofobii czy antysemityzmu jest zadaniem ludzi wszystkich religii. Tak samo jest w tej walce o równość.

Gdy zaś widzimy, że ludziom odmawia się praw człowieka i się je łamie, a nie działamy, to tym, którzy im ich odmawiają i je łamią, komunikujemy, że za swoje czyny nie poniosą żadnych konsekwencji, a więc zachowują się tak dalej. Lecz gdy działamy, przekazujemy mocne przesłanie moralne. Właśnie tutaj w Genewie społeczność międzynarodowa podjęła w tym roku działania, by wzmocnić globalny konsensus w kwestii praw człowieka ludzi LGBT. W marcu na sesji Rady Praw Człowieka 85 krajów z wszystkich regionów poparło oświadczenie wzywające do położenia kresu kryminalizowaniu orientacji seksualnej i tożsamości płciowej oraz przemocy wobec ludzi z powodu tych cech.

W czerwcu, na następnej sesji Rady, Południowa Afryka przejęła inicjatywę w sprawie rezolucji dotyczącej przemocy wobec ludzi LGBT. Delegacja Południowej Afryki mówiła ze swadą o doświadczeniach oraz walce w tym kraju o równość ludzi i jej niepodzielność. Gdy rezolucję przyjęto, stała się ona pierwszą rezolucją ONZ uznającą prawa człowieka LGBT na całym świecie. W tym roku, w Organizacji Państw Amerykańskich, Międzyamerykańska Komisja Praw Człowieka stworzyła komórkę ds. praw ludzi LGBT; mamy nadzieję, że był to krok w kierunku powołania specjalnego sprawozdawcy.

Teraz musimy pójść dalej i działać tutaj oraz w każdym regionie świata, by zyskać więcej poparcia dla praw człowieka społeczności LGBT. Przywódców tych krajów, w których ludzi więzi się, bije lub wykonuje na nich egzekucje za to, że są homoseksualni, biseksualni czy transpłciowi, proszę, by zastanowili się nad następującą sprawą: Przywództwo z definicji oznacza, że gdy jest to potrzebne, staje się przed ludźmi i prowadzi się ich. Oznacza to stanięcie w obronie godności wszystkich waszych obywateli i przekonanie narodu, by uczynił to samo. Oznacza to także zagwarantowanie, by wszyscy obywatele byli traktowani jako równi zgodnie z waszymi prawami. Chcę, by to było jasne: Nie mówię, że ludzie LGBT nie mogą popełniać przestępstw lub ich nie popełniają. Mogą je popełniać i popełniają je, tak jak pozostali ludzie. Gdy zaś przestępstwa popełniają, powinni za nie odpowiadać. Lecz nigdy nie powinno być przestępstwem bycie homoseksualnym, biseksualnym czy transpłciowym.

Członkom wszystkich narodów pragnę powiedzieć, że popieranie praw człowieka jest także waszym obowiązkiem. Życie ludzi LGBT kształtują nie tylko prawa, lecz także to, jak ich traktują codziennie rodziny, sąsiedzi. Eleanor Roosevelt, która uczyniła tak wiele, by na świecie propagować prawa człowieka, powiedziała, że poszanowanie tych praw rozpoczyna się na małych przestrzeniach blisko domu – na ulicach, przy których ludzie mieszkają, w szkołach, do których uczęszczają, w fabrykach, na gospodarstwach rolnych, w biurach, gdzie pracują. Te miejsca są waszym terytorium. Działania, które podejmujecie, ideały, za którymi się opowiadacie, mogą decydować o tym, czy prawa człowieka będą kwitnąć tam, gdzie żyjecie.

Wreszcie mężczyznom i kobietom LGBT na całym świecie niech wolno mi będzie powiedzieć to: Gdziekolwiek żyjecie i jakiekolwiek są okoliczności waszego życia, czy jesteście połączeni z siecią wsparcia, czy czujecie się samotni i bezbronni, wiedzcie proszę, że nie jesteście sami. Ludzie na całym świecie ciężko pracują, by was wspierać i położyć kres niesprawiedliwości oraz niebezpieczeństwom, w których obliczu stoicie. Jest tak z pewnością w wypadku mojego kraju. W Stanach Zjednoczonych Ameryki macie sojusznika, a wśród narodu amerykańskiego macie miliony przyjaciół.

Dla administracji Obamy obrona praw człowieka ludzi LGBT stanowi część szeroko zakrojonej polityki praw człowieka i jest priorytetem polityki zagranicznej. Nasze ambasady, nasi dyplomaci zwracają uwagę na konkretne przypadki oraz przepisy prawa i pracują z różnymi partnerami, by wzmocnić ochronę praw człowieka wszystkich ludzi. W Waszyngtonie przy Departamencie Stanu stworzyliśmy grupę roboczą, by tę pracę wspierać i koordynować. W nadchodzących miesiącach zaopatrzymy wszystkie ambasady w komplet instrumentów, by pomóc w poprawieniu jakości ich działań. Stworzyliśmy program, który w nagłych wypadkach udziela wsparcia obrońcom praw człowieka ludzi LGBT.

Dziś rano w Waszyngtonie prezydent Obama wprowadził pierwszą strategię rządu USA mającą na celu zwalczanie łamania praw człowieka ludzi LGBT za granicą. Opierając się na działaniach już rozpoczętych w Departamencie Stanu i całym rządzie, prezydent polecił wszystkim agencjom rządu USA za granicą zwalczać kryminalizację orientacji seksualnej i tożsamości płciowej oraz wyrażania ich w zachowaniu, rozszerzać działania mające na celu ochronę narażonych na niebezpieczeństwo uchodźców LGBT i osób LGBT starających się o azyl, zagwarantować, by nasza pomoc dla zagranicy promowała ochronę praw LGBT, pozyskać międzynarodowe organizacje do walki z dyskryminacją i szybko reagować na znęcanie się nad ludźmi LGBT.

Z przyjemnością także oznajmiam, że uruchamiamy Globalny Fundusz Równości, który będzie na całym świecie wspierał pracę organizacji społeczeństwa obywatelskiego pracujących nad tymi problemami. Fundusz ten pomoże im rejestrować fakty, by mogły określać cel swojego orędownictwa, uczyć się posługiwania się prawem jako narzędziem, zarządzać budżetem, szkolić personel i tworzyć partnerstwa z organizacjami kobiet oraz innymi grupami działającymi na rzecz praw człowieka. Na uruchomienie tego funduszu przeznaczyliśmy ponad 3 miliony dolarów i mamy nadzieję, że we wspieraniu go dołączą do nas inni.

Kobiety i mężczyźni, którzy orędują na rzecz praw człowieka LGBT w nieprzyjaznych regionach - niektórzy są tu dziś z nami, są odważni oraz oddani sprawie i zasługują na wszelką pomoc, której możemy im udzielić. Wiemy, że droga przed nami nie jest łatwa. Czeka nas dużo pracy. Lecz wielu z nas przekonało się bezpośrednio, jak szybko mogą nastąpić zmiany. W wielu regionach nastawienie do gejów i lesbijek zmieniono za naszego życia. Przez te lata, gdy bardziej zastanawialiśmy się nad sprawą, gdy braliśmy udział w dialogach oraz debatach i gdy nawiązaliśmy osobiste oraz zawodowe stosunki z gejami i lesbijkami, u wielu ludzi, łącznie ze mną, przekonania na ten temat pogłębiły się.

Tę ewolucję widać w wielu regionach. Zwrócę uwagę na jeden przykład: Dwa lata temu Sąd Najwyższy w Delhi zalegalizował homoseksualność w Indiach, pisząc (cytuję): „Jeśli istnieje jedna zasada, o której można powiedzieć, że jest podstawowym tematem konstytucji Indii, jest to inkluzywność [zasada włączania w społeczeństwo]”. Jestem prawie pewna, że poparcie dla praw człowieka LGBT będzie nadal rosło, gdyż dla wielu młodych ludzi sprawa jest prosta: Wszyscy ludzie mają prawo, by ich traktowano z godnością i szanowano ich prawa człowieka, niezależnie od tego, kim są lub kogo kochają.

Jest wyrażenie, którym ludzie w Stanach Zjednoczonych posługują się, gdy zachęcają innych do popierania praw człowieka: „Bądź po właściwej stronie historii”. Dzieje Stanów Zjednoczonych to dzieje narodu, który wielokrotnie zmagał się z nietolerancją i nierównością. Z powodu niewolnictwa stoczyliśmy brutalną wojnę domową. Ludzie od wybrzeża do wybrzeża włączali się w kampanie na rzecz uznania praw kobiet, ludów autochtonicznych, mniejszości rasowych, dzieci, niepełnosprawnych, imigrantów, robotników i tak dalej. Marsz ku równości i sprawiedliwości trwa. Ci, którzy orędują za poszerzaniem obszaru praw człowieka, byli i są po właściwej stronie historii i historia ich honoruje. Ci, którzy próbowali prawa człowieka ograniczać, mylili się, i historia również to odzwierciedla.

Wiem, że myśli, którymi się dziś podzieliłam, dotyczą zagadnień, na temat których poglądy nadal ewoluują. Jak zdarzyło się już wiele razy wcześniej, poglądy zbiegną się raz jeszcze z prawdą, niezmienną prawdą, że wszyscy ludzie są stworzeni wolni i równi pod względem godności i praw. Raz jeszcze jesteśmy wezwani, by urzeczywistniać słowa Powszechnej deklaracji praw człowieka. Odpowiedzmy na to wezwanie. Bądźmy po właściwej stronie historii: dla naszych społeczeństw, naszych narodów i przyszłych pokoleń, których życie ukształtuje wykonywana przez nas dziś praca. Stoję przed państwem z wielką nadzieją i przeświadczeniem, że niezależnie od tego, jak długa jest przed nami droga, razem przebędziemy ją z powodzeniem. Dziękuję bardzo.