Facebook

Strona główna > Jak wychodzić z ukrycia > Wersja rozszerzona

Wersja rozszerzona

Wychodzimy z ukrycia, gdy do tego dojrzeliśmy. Ważne jest rozwinięcie najpierw własnej pozytywnej tożsamości lesbijskiej, gejowskiej, biseksualnej lub transpłciowej. Oznacza to samoakceptację, kwestionowanie destruktywnych mitów i stereotypów, jak również solidarność z LGBT. Nie chodzi więc o przyczepienie sobie negatywnej etykiety, lecz o utożsamianie się z ludźmi takimi jak my w celu udzielania sobie wzajemnie wsparcia i wspólnego przeciwstawiania się uciskowi. Gdy miłość do osoby tej samej płci i transpłciowość przestaną być powodem do dyskryminacji, te tożsamości mogą stać się mniej potrzebne.

      Do wyjścia z ukrycia warto się przygotować. Oto garść sugestii:

1. Zdobywajmy wiedzę, ponieważ ujawnianie się wiąże się nieraz z edukowaniem rozmówców. Poniżej przedstawionych jest w skrócie kilka wybranych zagadnień.

Homoseksualność jest normalną mniejszościową odmianą seksualności człowieka. Zatem zwyczajnym składnikiem społeczeństw ludzkich są (mniej lub bardziej widoczni) ludzie homoseksualni, jak również pary jednopłciowe i ich rodziny. Poważne podchodzenie do tej naturalnej różnorodności ludzi i do zasady równego traktowania obywateli oznacza edukację uwzględniającą życiowe potrzeby tej mniejszości seksualnej, jak również prawną ochronę par jednopłciowych i ich rodzin. W 1990 roku Światowa Organizacja Zdrowia, kierując się wynikami wieloletnich badań naukowych, usunęła homoseksualność z klasyfikacji chorób. Homoseksualność nie jest jednostką chorobową w klasyfikacji używanej w Polsce. Jako cecha pewnego odsetka ludzi jest ona podobna do leworęczności, którą niegdyś także piętnowano i próbowano eliminować.
      Homoseksualność jest spuścizną ewolucyjną człowieka. Stanowi ona stałą część natury. Zachowanie homoseksualne zaobserwowano u wielu gatunków zwierząt żyjących w naturalnym środowisku. Występuje ono u krewnych człowieka, jak gibony, goryle i szympansy. Oprócz zachowania homoseksualnego, w tym tworzenia par jednopłciowych, a także wychowywania przez niektóre takie pary (np. amerykańskich wiewiórek czerwonych, łabędzi czarnych czy mew śmieszek) biologicznych lub przysposobionych dzieci, seksualność zwierząt przybiera rozmaite formy, jak masturbacja i seks bez celu reprodukcyjnego.
  Zobacz: Internet: FILMY > Różnorodność w przyrodzie

Oparte na pseudonauce, podejmowane pod presją religijnych środowisk fundamentalistycznych próby zmiany orientacji homoseksualnej na heteroseksualną są niebezpieczne dla zdrowia psychicznego, a twierdzenia o „sukcesach” są przekłamane. W wyniku nacisku ludzie nieraz twierdzą, że „zmienili się”, lecz w rzeczywistości żadna zmiana nie nastąpiła, a prawda wychodzi na jaw później. Bywa czasem tak, że „sukces” ogłasza się w przypadku kogoś w istocie biseksualnego, a nie homoseksualnego.

Małżeństwa jednopłciowe (i inne prawnie uznane związki osób tej samej płci) harmonijnie współistnieją z małżeństwami różnopłciowymi. W różnych kulturach instytucja małżeństwa przybierała i przybiera rozmaite formy. Na przykład związek różnopłciowy był kiedyś oparty na kontrakcie między ojcem kobiety a przyszłym zięciem, w którego wyniku kobieta zmieniała właściciela. Wielożeństwo faworyzowało mężczyzn bogatych i powodowało społecznie szkodliwy brak równowagi płci na rynku małżeńskim. Dziś w naszej części świata związek różnopłciowy jest umową przyszłych małżonków jako ludzi sobie równych. Małżeństwo różnopłciowe niekoniecznie wiąże się z płodzeniem potomstwa, jako że mogą je zawierać osoby niezainteresowane posiadaniem lub nie mogące mieć dzieci. Mogą je zawierać osoby opowiadające się za stosowaniem środków antykoncepcyjnych, jak to czynią kierując się sumieniem masy katolików. Ponieważ chodzi tu o obywateli, mowa jest oczywiście przede wszystkim o małżeństwie jako związku cywilnym.
     Życie w udanym małżeństwie jednopłciowym jest istotnym czynnikiem decydującym o dobrej jakości życia wielu lesbijek i gejów, tak jak życie w udanym małżeństwie różnopłciowym jest istotnym czynnikiem decydującym o dobrej jakości życia wielu ludzi heteroseksualnych. W obu wypadkach w grę wchodzą wartości, jak trwałość, wzajemne wsparcie i wzajemne zobowiązania, jak również korzyści, które z tego płyną dla społeczeństwa. Małżeństwo jednopłciowe ma długą historię. Obecnie takie małżeństwa (lub inne związki jednopłciowe) zyskują prawne uznanie w rosnącej liczbie krajów, gdzie poważnie traktuje się prawo do zawarcia małżeństwa cywilnego z wybranką lub wybrankiem serca, zasadę równego traktowania obywateli i prawo dzieci do posiadania rodziców żyjących w prawnie uznanym związku. Jest to kwestia sprawiedliwości społecznej. Ponadto prawne uznawanie małżeństwa jednopłciowego oznacza rzeczywiste włączanie w społeczeństwo grup, o których mowa będących jego stałym, normalnym i nieodłącznym elementem. Jest to oczywiście wyzwanie dla pewnych zdogmatyzowanych definicji małżeństwa, w wielu krajach nadal narzucanych wszystkim obywatelom przy pomocy świeckiego prawa. Konstytucje, które głoszą, że obywatele są wobec prawa równi, lecz wykluczają małżeństwo jednopłciowe, są wewnętrznie sprzeczne, więc w różnych regionach świata podejmuje się działania, by ten błąd skorygować. Jednak konstytucje te mogą dopuszczać inne prawnie uznane związki jednopłciowe jako kompromis dla obywateli jakoby drugiej kategorii.

LGBT z radością, oddaniem i powodzeniem wychowują dzieci. W różnych rejonach świata po przejściu zwyczajnych procedur kwalifikacyjnych (a czasem również szkoleń) troszczą się otwarcie o tysiące oficjalnie adoptowanych córek i synów. Wychowują też swoje potomstwo biologiczne. Badania naukowe wykazują, że rozwój i cechy tych dzieci, w tym ich orientacja seksualna jako dorosłych, nie odbiegają od średniej statystycznej. Toteż Amerykańska Akademia Pediatrii i inne ogólnie uznane amerykańskie organizacje profesjonalistów kompetentne w dziedzinie dobrostanu dziecka (jak Amerykańska Akademia Psychiatrii Dzieci i Młodzieży, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne i Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne) opublikowały raporty i przyjęły rezolucje popierające prawo LGBT do adopcji i wychowywania dzieci.
      Sukces wychowawczy par jednopłciowych bierze się między innymi stąd, że ich córki i synowie to dzieci zdecydowanie chciane. Pary te adoptują nieraz dzieci, którymi pary różnopłciowe mogą nie być zainteresowane: powyżej wieku niemowlęcego, innej rasy czy z niepełnosprawnością. Dają im ciepło domowe oraz bogactwo kontaktów w rodzinie i poza nią, czego nie może zapewnić żaden dom dziecka. Dają im także stabilizację, której nie może zapewnić rodzina zastępcza. Rówieśnicy często bez problemu akceptują koleżanki i kolegów mających dwie matki czy dwóch ojców. Dzieci z tych rodzin uczą się radzić sobie z ewentualnymi zaczepkami tak samo, jak dzieci z mniejszości etnicznych czy religijnych. Adopcję i wspomaganą prokreację prawnie umożliwia się parom jednopłciowym w coraz większej liczbie krajów, gdzie szanuje się prawo człowieka do założenia rodziny i zasadę równego traktowania obywateli.

      Rodzina zawsze była instytucją różnorodną. Przez całą historię ludzkości istniały wdowy i wdowcy wychowujący swoje dzieci biologiczne, jak również ludzie wychowujący dzieci przybrane przy współudziale pomocników tej samej lub odmiennej płci. W  różnych okresach wiele dzieci nie miało kontaktu z biologicznymi ojcami, gdyż ci latami przebywali na wyprawach wojennych. Ponadto wśród wychowujących dzieci zawsze byli ludzie, którzy dzisiaj określiliby się jako L, G, B lub T. Obecnie w naukach społecznych różnorodność form rodziny traktuje się jako normę, a zdogmatyzowane jej definicje demistyfikuje i demitologizuje.


  Zobacz: Internet: FILMY > Rodziny zakładane przez pary jednopłciowe

  Przybywa przywódców religijnych i świeckich wyznawców religii, którzy akceptują orientację homoseksualną wraz z jej odpowiedzialną fizyczną ekspresją. Dochodzą oni do wniosku, że potępianie homoseksualności na podstawie wyrwanych z historycznego kontekstu i błędnie interpretowanych fragmentów starych dokumentów wiary jest bezzasadne. Zarówno uwagi biblijne na temat zachowania homoseksualnego, mające źródło w zwyczajach i wyobrażeniach ludu żyjącego w epoce brązu bądź żelaza, jak i wypowiedzi trzynastowieczne (Tomasz z Akwinu), oparte na starożytnych i średniowiecznych spekulacjach dotyczących „prawa naturalnego”, nie mówią w istocie o homoseksualności, jak ją zna dzisiejsza nauka. Zatem przytaczanie ich (lub ich późniejszych adaptacji) jako argumentów moralnych dotyczących homoseksualności to ich nadużywanie. Owi przywódcy i laicy dostrzegają, że takie potępianie, oparte na zniekształconym obrazie seksualności człowieka, to w rzeczywistości przemoc zagrażająca zdrowiu oraz życiu wierzących lesbijek i gejów. Tak się składa, że niektóre fragmenty Biblii aprobują ludobójstwo (w tym rozpruwanie kobiet ciężarnych i roztrzaskiwanie niemowląt) oraz niewolnictwo (w tym sprzedawanie własnych córek), co jest pod względem etycznym nie do przyjęcia. Jej inne passusy przedstawiają pogląd, że Ziemia jest płaska, a wokół niej krąży Słońce, co jest fałszem. Jednocześnie sprawiedliwość, miłość bliźniego jako kryterium oceny wszystkich nakazów i zakazów, prawda i samokrytycyzm należą do centralnego przesłania różnych religii. Tak więc również w obrębie wiary religijnej jest miejsce na krytyczną etyczną refleksję, która sprzyja dystansowaniu się od toksycznego nauczania. Jeśli niektóre kościoły, kierując się przednaukowym pojmowaniem świata z odległych epok, nie zaprzestały jeszcze potępiania miłości par jednopłciowych i nie potrafią jej z radością przyjąć jako cennego daru, jest to godne ubolewania, bo stanowisko takie jest toksyczne dla lesbijek i gejów w ich szeregach, lecz jest to ich problem wewnętrzny. Jednak nie powinny one narzucać swoich zdogmatyzowanych definicji związków i rodzin przy pomocy pseudonaukowych argumentów systemowi prawnemu świeckiego państwa, który winien opierać się na przesłankach racjonalnych i służyć równo wszystkim obywatelom. Problem zauważa coraz większa liczba członków tych wspólnot wiary. Postępując zgodnie z sumieniem popierają oni prawne uznanie cywilnego małżeństwa jednopłciowego (lub innego typu związku jednopłciowego) i w konsekwencji popierają równe traktowanie obywateli oraz zakładanych przez nich rodzin. Na przykład w 2012 roku już blisko dwie trzecie amerykańskich katolików opowiadało się za cywilnym małżeństwem neutralnym pod względem płci.
      Po ponad 350 latach papież Jan Paweł II wyraził żal z powodu niesprawiedliwości, która spotkała Galileusza za głoszenie kopernikańskich poglądów. Jako lesbijki lub geje nie chcemy, by instytucjonalne religie czekały kilka stuleci, żeby przeprosić nas za obecną przemoc duchową opartą na kultywowanej niewiedzy. Oczekujemy sprawiedliwości już teraz.
      Niektóre instytucjonalne religie zmieniają się wolno. Postęp w kierunku sprawiedliwego traktowania LGBT może polegać na zmianie tonu: na wyciszeniu języka potępień, a wzmocnieniu wezwań do miłości bliźniego. Czekając na oficjalną akceptację, wielu wierzących LGBT nawiązuje dialog ze swoimi przywódcami, a tymczasem – kierując się sumieniem – podejmuje dojrzałe osobiste decyzje i w zdrowy sposób integruje swoją duchowość z orientacją seksualną lub tożsamością płciową.

  Zobacz: Internet: FILMY > Religijna akceptacja LGBT wraz z ich seksualnością i tożsamością płciową (TRANSMISJE ON-LINE, TEKSTY)

  Posiadanie orientacji biseksualnej oznacza, że mamy potencjał kochania kobiety albo mężczyzny. Otwartość co do własnej biseksualności jest dla niektórych ważną sprawą polityczną bądź kwestią wierności sobie.
  Dla tych z nas, którzy są transpłciowi, ujawnianie się może być związane z procesem jawnego przejścia do płci, z którą się wewnętrznie   
utożsamiamy.
  Polski Kodeks pracy (art. 183a) zakazuje dyskryminacji ze względu na płeć i orientację seksualną.

  Czytaj: Jeff Lutes, Co nauka mówi - a czego nie mówi - o homoseksualności

2. Odpierajmy bezpodstawne twierdzenia:

W wychodzeniu z ukrycia nie chodzi o „afiszowanie się” lub „obnoszenie się” z własną seksualnością lub tożsamością płciową, lecz o funkcjonowanie normalnie w społeczeństwie. Większość heteroseksualna i większość cispłciowa (tzn. utożsamiająca się ze swoją płcią biologiczną) demonstruje swoją seksualność czy tożsamość płciową cały czas, lecz często nie jest tego świadoma.
Podobnie nie obnosimy się ze swoją seksualnością lub tożsamością płciową, gdy uczestniczymy w demonstracjach, by żądać poszanowania praw człowieka LGBT. Natomiast nieuczestniczenie w nich może oznaczać milczącą zgodę na gwałcenie tych praw. Ponadto chodzi o obecność naszą i naszych sojuszników w przestrzeni publicznej. Porzucamy bezczynne, zamknięte środowisko godzące się ze statusem obywateli drugiej kategorii i wybieramy otwartą społeczność LGBT upominających się o godne miejsce w społeczeństwie.
Orientacji seksualnej nie można skutecznie „propagować”. Gdyby to było możliwe, tylko orientacja heteroseksualna istniałaby w społeczeństwach, w których dyskurs publiczny uwzględnia jedynie heteroseksualny model relacji, a zachowanie homoseksualne spotyka się z potępieniem i sankcjami karnymi. Tak jednak nie jest. Homoseksualność i biseksualność istnieją wszędzie. Chodzi o prawo do poruszania kwestii orientacji seksualnej publicznie, w tym o edukację w tej dziedzinie. Zatem wypowiedzi sprzeciwiające się „propagowaniu” homoseksualności, oparte na błędnych założeniach i mające na celu cenzurę, są niedorzeczne i przeciwne zasadzie równego traktowania obywateli.
Twierdzenie, że towarzystwa profesjonalistów, jak Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, zostały zmanipulowane przez lesbijki i gejów, by organizacje te przestały uważać homoseksualność za zaburzenie i zaczęły afirmować LGBT, jest oparte na zmyśleniach. Ci, którzy takie twierdzenie wysuwają, często także powielają jątrzące opinie o lesbijkach i gejach pochodzące z organizacji mających naukowo brzmiące nazwy lub od osób mających stopnie naukowe (jak Paul Cameron), lecz w istocie nie prowadzących badań spełniających naukowe standardy.
Twierdzenie, że prawne uznanie małżeństwa (lub innego związku) jednopłciowego prowadzi do prawnego uznania związków poligamicznych, kazirodczych czy nawet zoofilskich to powszechnie znany, przebiegły sposób zmieniania tematu.
• Twierdzenie, że dzieci rozwijają się najlepiej, gdy mają matkę i ojca, nie ma oparcia w faktach. Badania naukowe wykazują, że dobrostan dzieci zależy od ich relacji z rodzicami, od umiejętności i poczucia bezpieczeństwa rodziców, jak również od społecznego i ekonomicznego wsparcia dla ich rodziny, a nie od płci lub orientacji seksualnej rodziców.
Twierdzenie, że wychowywanie dzieci przez pary jednopłciowe szkodzi rozwojowi tych dzieci (Mark Regnerus) lub wpływa na ich orientację seksualną, jest bezpodstawne. Nie ma na to empirycznych dowodów, a rzekome „fakty” to niesprawdzone obiegowe wyobrażenia lub nawet fałszywe przedstawianie dostępnych wyników badań naukowych. Twierdzenie to jest po prostu nieprawdą głoszoną przez moralistów i kręgi polityczne, które opowiadają się za dyskryminacją rodzin par jednopłciowych i w ten sposób działają na szkodę rodziny. Rodzice będący lesbijkami lub gejami są tak samo kompetentni, jak rodzice heteroseksualni.
Żądamy nie „przywilejów”, lecz równego traktowania nas jako obywateli. Nie żądamy więcej praw, lecz tylko tych samych, które mają inni.

3. Do wychodzenia z ukrycia wybierajmy dogodny czas i miejsce. Tej ważnej rozmowy nic nie powinno zakłócić. Dobrze jest wybrać dzień, w którym nasza potencjalna rozmówczyni lub nasz potencjalny rozmówca nie zmaga się z wyjątkowo trudnym problemem. Jeśli chcemy ujawnić się przed grupą krewnych, przyjaciół lub współpracowników, uczyńmy to podczas zwyczajnego spotkania, a nie szczególnej uroczystości. Jako że wychodzenie z ukrycia trwa całe życie, okazji do tego jest wiele.

4. Posługujmy się językiem przyjaznym, zwyczajnym i jasnym. Powiedzmy, że doceniamy wzajemny szacunek. Możemy czuć ból lub gniew, lecz unikajmy agresywnych i obraźliwych słów. Jeśli one padną, mogą zostać zapamiętane i utrudnić przyszłe próby dyskusji. Jeśli powiemy coś niestosownego, powinniśmy przeprosić.
    Pomocny jest język pozytywny, a nie negatywny, także w reakcji na wypowiedzi negatywne. Oto przykłady wyrażeń negatywnych: Nie mów mi, że … . Niestety nie znasz się na tym. Mylisz się. Zamiast posługiwać się nimi, powiedzmy: Do sprawy można też podchodzić w taki oto sposób … . Można na to spojrzeć jeszcze tak … . Słowa obraźliwe, czasem obliczone na wywołanie kłótni i przerwanie merytorycznej rozmowy, nieraz warto zbyć milczeniem. Jeśli prawdziwe porozumienie jest możliwe, często osiąga się je językiem pozytywnym.
     Gdy mówimy o wychodzeniu z ukrycia, najlepiej unikajmy zapożyczeń czy niefortunnych przekładów obcych wyrażeń. Nie czyńmy z naszej potrzeby szczerości importowanej mody. To prawda, że zapożyczanie słów z innych języków jest zjawiskiem powszechnym. Lecz tutaj celowo unikamy anglicyzmu coming out (dosłownie: ‘wychodzenie’), by dać przykład skutecznego porozumiewania się z przeciętnymi ludźmi. Posługujemy się jego odpowiednikami: wychodzenie z ukrycia (Wielki słownik angielsko-polski PWN-Oxford: English-Polish Dictionary, 2002: closetto come out of the closet ‘wyjść z ukrycia’) i ujawnianie się. W końcu anglojęzyczni, na przykład amerykańscy i brytyjscy, LGBT nie mówią o swoim ujawnianiu się używając obcych słów, a najwyraźniej odnoszą sukcesy. Ponadto gdy mowa o stanie utrzymywania sprawy w tajemnicy, problematyczne jest posługiwanie się słowem szafa, kontrowersyjnym przekładem polisemicznego słowa closet. (Zobacz The Oxford English Dictionary: closet, n.) Jego pierwotne centralne znaczenie to ‘pokój używany w celu odosobnienia się’, a późniejsze pokrewne znaczenia obejmują ‘boczny pokój albo wnękę na porcelanę, sprzęt domowy lub odzież’. Jeśli szafa (również wnękowa) czasami służy do ukrywania, to zwykle do ukrywania czegoś, a nie siebie. Pojawiające się sporadycznie w tym kontekście na obszarach języka angielskiego werbalne i graficzne aluzje do znaczenia ‘wnęka na odzież’ mają charakter żartobliwy. (W logo National Coming Out Day Keith Haring trafnie przedstawia postać wychodzącą z ciemnego pokoju, a nie z wnęki na odzież. Ilustracja na okładce książki Michelangelo Signorile, Queer in America: Sex, the Media, and the Closets of Power, wydanie 2003, ukazuje uchylone drzwi prywatnego pokoju, a nie wnęki na odzież.) Zatem w obecnej dyskusji jako odpowiedników wyrazu closet używamy słów ukrycie lub kryjówka.

5. Dajmy rozmówcom do zrozumienia, że ze swoją seksualnością lub tożsamością płciową czujemy się dobrze. Jest to możliwe, gdy już rozwinęliśmy swoją pozytywną tożsamość L, G, B lub T.  Rozmawiajmy z podniesioną głową. Nie pozwólmy, by wzbudzono w nas poczucie wstydu lub by zmuszono nas do rezygnacji z otwartości i do przepraszania za to, kim jesteśmy. W razie braku akceptacji stwierdźmy spokojnie: Jak na razie nasze poglądy się różnią. By w takiej sytuacji poprawić sobie nastrój, ujawnijmy się przed kimś, kogo reakcja będzie prawdopodobnie pozytywna.


6. Na początkowym etapie wychodzenia z ukrycia starannie dobierajmy osoby, które zapoznajemy z tym ważnym dla nas faktem. Będzie to wybiórcze wychodzenie z ukrycia. Najlepiej rozpocząć od tych osób, które prawdopodobnie nas zaakceptują. W ten sposób nabierzemy potrzebnej wprawy w komfortowych warunkach. Po pierwszym kroku kolejne będą łatwiejsze, a w końcu zachowanie takie stanie się dla nas czymś zwyczajnym.

7. Rodzice wymagają szczególnej uwagi. Przemyślmy, co chcemy im powiedzieć, i przygotujmy się na pytania, jak również różne reakcje, w tym emocjonalne. Niektórzy rodzice reagują natychmiastową akceptacją. Inni potrzebują czasu, więc dajmy im go. Powiedzmy im, że ich kochamy i zależy nam na szczerości. W razie potrzeby wyjaśnijmy, że poszukując miłości naszych marzeń w celu zachowania zdrowia zawsze stosujemy zasady seksu bezpieczniejszego (safer sex). Jeśli będą nas atakować lub nami manipulować, powiedzmy spokojnie, że oczekujemy partnerskiego dialogu i że wrócimy do tematu innym razem. Podziękujmy za uwagę.

8. Gdy słyszymy, jak ktoś obcy robi problematyczne uwagi na temat LGBT, możemy spokojnie zareagować dawką edukacji i ujawnić się. Nie mając wiedzy, osoba taka zwykle powtarza zasłyszane opinie. Możemy jej taktownie uświadomić, że: świat natury, w tym świat ludzi, jest bardziej różnorodny, niż filozofowie sobie kiedyś wyobrażali, i trzeba to zaakceptować; nie jesteśmy złem i nie stanowimy dla nikogo zagrożenia; mamy prawa człowieka; nasze związki i rodziny mają prawo do równego traktowania. Często musimy być cierpliwsi od rozmówców i powstrzymywać się od gniewnych reakcji. Przez przyjazną postawę możemy pozyskać sojuszników. Podziękujmy za pogawędkę bez względu na wynik. Pozostawmy dobre wrażenie.

9. Skupiajmy się na ludziach otwartych na argumenty. To przez edukowanie takich ludzi powstaje w społeczeństwie lepiej poinformowana większość. Taką większością stają się stopniowo nasi sojusznicy. W konsekwencji ci, którzy są zamknięci na ideę poszanowania naszych praw człowieka, stają się mniejszością. Ludzie nieustępliwie hołdujący ignorancji, bigoterii i nienawiści schodzą na statystyczny margines.

10. Jeśli krewni, przyjaciele, współpracownicy czy sąsiedzi nas akceptują i troszczą się o nasze dobro, przekonajmy ich do podejmowania decyzji politycznych, na przykład w czasie wyborów do parlamentu, zgodnych z tą postawą. Zwróćmy ich uwagę na zasadę równego traktowania obywateli, a więc także związków zawieranych i rodzin zakładanych przez LGBT. Niektóre ugrupowania programowo nas marginalizują, depcząc nasze prawa. Jednak według Powszechnej deklaracji praw człowieka (1948) wszyscy ludzie są równi pod względem godności i praw; powinni postępować wobec siebie w duchu braterstwa (czyli solidarności), a uznanie przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich ludzi jest podstawą sprawiedliwości. Wbrew twierdzeniom moralistów i polityków, którzy ideę równości ignorują, prawa lesbijek, gejów, biseksualnych i transpłciowych to prawa człowieka. Tak więc powinniśmy być traktowani jak wszyscy pozostali obywatele.

11. Jeśli na podstawie obserwacji mamy uzasadnioną obawę, że wyjście z ukrycia w obecnym otoczeniu byłoby katastrofą, zaplanujmy je na później, na przykład gdy zdobędziemy finansową niezależność lub przeniesiemy się gdzie indziej. Lecz gdy ujawnienie się wydaje się chwilowo niemożliwe, jest to powód do ubolewania, a nie zadowolenia, że nadal udaje się kogoś, kim się nie jest. Czynienie zaś cnoty z pozostawania w kryjówce to tragiczne nieporozumienie.
 
12. Stwórzmy sobie system wsparcia złożony z osób, na których pomoc możemy liczyć w skomplikowanych sytuacjach, pojawiających się czasami w trakcie ujawniania się. Możemy też skorzystać z pomocy oferowanej przez organizacje przyjazne wobec LGBT (patrz: Organizacje).

 

Wybrana literatura

Abramowicz, Marta, Agnieszka Bratkiewicz. 2005. Jestem gejem. Jestem lesbijką. Komu mogę o tym powiedzieć?  Warszawa:  
Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/publikacje/jestem_gejem_jeste m_lesbijka.pdf

Aldrich, Robert (red.). 2009. Geje i lesbijki: życie i kultura. Przekład: Piotr Nowakowski. Kraków: Universitas.

Babst, Gordon A., Emily R. Gill, Jason Pierceson (red.). 2009. Moral Argument, Religion, and Same-Sex Marriage: Advancing the Public Good. Lanham, Boulder, New York, Toronto, Plymouth, UK: Lexington Books.

Baca Zinn, Maxine, D. Staney Eitzen, Barbara Wells. 2009. Diversity in Families. Eighth edition. Boston, MA: Pearson.

Bagemihl, Bruce. 1999. Biological Exuberance: Animal Homosexuality and Natural Diversity. New York, NY: St. Martin’s Press.

Biedroń, Robert. 2007. Tęczowy elementarz, czyli (prawie) wszystko, co chcielibyście wiedzieć o gejach i lesbijkach. Warszawa: Wydawnictwo AdPublik.

Biedroń, Robert. 2016. Pod prąd. Rozmawia Magdalena Łyczko. Warszawa: Edipresse Polska SA.

Boswell, John. 2006. Chrześcijaństwo, tolerancja społeczna i homoseksualność: Geje i lesbijki w Europie Zachodniej od początku ery chrześcijańskiej do XIV wieku. (Tytuł oryginału: Christianity, Social Tolerance, and Homosexuality: Gay people in Western Europe from the Beginning of the Christian Era to the Fourteenth Century.) Przekład: Jerzy Krzyszpień. Kraków: Nomos.

Brózda, Barbara, Krzysztof Śmiszek. 2009. Związki osób tej samej płci w Europie: Praktyczny przewodnik dla Polaków i Polek po wybranych krajach. Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/publikacje/zwiazki_w_europie.pdf

Corvino, John. 2013. What’s Wrong with Homosexuality? (Philosophy in Action) . Oxford: Oxford University Press.

Discrimination on grounds of sexual orientation and gender identity in Europe. 2011. Rada Europy.
http://www.coe.int/t/Commissioner/Source/LGBT/report/P art1.pdf

England, Michael E. 1978 [1998]. The Bible and Homosexuality. Washington, DC: Chi Rho Press.

Fairchild, Betty and Nancy Hayward. 1979 [1989, 1998]. Now that You Know: What Every Parent Should Know about Homosexuality. Boston, MA: Houghton Mifflin Harcourt.

Gajewska, Katarzyna, Katarzyna Remin (red.). 2011. My, rodzice: Pytania i odpowiedzi rodziców lesbijek, gejów i osób biseksualnych. Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/publikacje/my-rodzice.pdf

Goldberg, Abbie E. 2012. Gay Dads: Transition to Adoptive Fatherhood. New York and London: New York University Press.

Gualdi, Miles, Matteo Martelli, Wolfgang Wilhelm, Robert Biedroń. 2008. Znęcanie się w szkołach. Przewodnik dla młodzieży, jak przeciwdziałać znęcaniu się. [Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii.]
http://www.kph.org.pl/publikacje/schoolmates_dla_uczniow .pdf

Gualdi, Miles, Matteo Martelli, Wolfgang Wilhelm, Robert Biedroń, Marta Abramowicz. 2008. Znęcanie się w szkołach: Przewodnik dla młodzieży [nauczycieli] jak przeciwdziałać znęcaniu. [Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii.]
http://www.kph.org.pl/publikacje/schoolmates_dla_nauczycieli.pdf

Guest, Deryn, Robert E. Goss, Mona West, Thomas Bohache (red.). 2006. The Queer Bible Commentary. London: SCM Press.

Hammarberg, Thomas. 2011. Tożsamość płciowa a prawa człowieka. Przekład: Wiktor Dynarski. Transrespect Versus Transphobia Worldwide.
http://www.transrespect- transphobia.org/uploads/downloads/Publications/Hberg_pol.pdf

Helminiak, Daniel A. 2002. Co Biblia naprawdę mówi o homoseksualności. (Tytuł oryginału: What the Bible Really Says about Homosexuality.) Przekład: Jerzy Jaworski. Gdynia: Uraeus.

Iniewicz, Grzegorz, Magdalena Mijas, Bartosz Grabski. 2012. Wprowadzenie do psychologii LGB. Wrocław: Wydawnictwo Continuo.

Kochanowski, Jacek, Marta Abramowicz, Robert Biedroń (red.). 2010. Queer Studies: podręcznik kursu. Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/publikacje/queerstudies_podrecznik.pdf

Kosińska, Kinga. 2015. Brudny róż: Zapiski z życia, którego nie było. Warszawa: Nisza.

[Krzyszpień, Jerzy]. 1993. Lesbijki i geje wychodzą z ukrycia. (Ulotka sfinansowana przez Światową Organizację Zdrowia.) [Warszawa]: Stowarzyszenie Grup „Lambda”.

Krzyszpień, Jerzy. 2010. Język i emancypacja LGBT: uwagi praktyczne. W: Kochanowski, Abramowicz, Biedroń (2010). 139-146.
http://www.kph.org.pl/publikacje/queerstudies_podrecznik.pdf

Krzyszpień, Jerzy. 2010. Homoseksualność a religia: judaizm, chrześcijaństwo i islam (wprowadzenie). W: Kochanowski, Abramowicz, Biedroń (2010). 173-202.
http://www.kph.org.pl/publikacje/queerstudies_podrecznik.pdf

Kubica, Grażyna. 2010. Przeciw heteronormie: Lesbijki i geje w przestrzeni publicznej. Czas Kultury 4. 22-29.

Kurc, Mariusz i Krzysztof Tomasik (red.). 2011. Tęczowa rewolucja: Rozmowy les / gej / bi / trans. Warszawa: AdPublik.

Lev, Arlene Istar. 2004. The Complete Lesbian and Gay Parenting Guide. New York, NY: The Berkley Publishing Group.

Lutes, Jeff. 2012. Co nauka mówi – a czego nie mówi – o homoseksualności. (Tytuł oryginału: What The Science Says – And Doesn’t Say – About Homosexuality.)
http://wychodzimyzukrycia.net/

McNeill, John. 1993. The Church and the Homosexual. Fourth edition. Boston, MA: Beacon Press.

McNeill, John. 2001 [1988]. Taking a Chance on God: Liberating Theology for Gays, Lesbians, and Their Lovers, Families, and Friends. Boston, MA: Beacon Press.

Perrin, Ellen C., Benjamin S. Siegel, and the Committee on Psychosocial Aspects of Child and Family Health. 2013. Promoting the Well-Being of Children Whose Parents Are Gay or Lesbian. Pediatrics; originally published online March 20, 2013; DOI: 10.1542/peds.2013-0377.
http://pediatrics.aappublications.org/content/early/2013/03/18/peds.2013-0377
http://pediatrics.aappublications.org/content/early/2013/03/18/peds.2013-0377.full.pdf+html

Podręcznik europejskiego prawa o niedyskryminacji.  2010. Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) i Rada Europy.
http://fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/ FRA_CASE_LAW_HANDBOOK_PL.pdf

Powszechna deklaracja praw człowieka, 1948
http://www.unesco.pl/fileadmi n/user_upload/pdf/Powszechna_Deklaracja_Praw_Czlowieka.pdf

Remin, Katarzyna (red.). 2009. Zasady Yogyakarty: Zasady stosowania międzynarodowego prawa praw człowieka w stosunku do orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. (Tytuł oryginału: The Yogyakarta Principles: The Application of International Human Rights Law in relation to Sexual Orientation and Gender Identity, 2006. Przekład: Adam Bodnar, Joanna Lora, Aleksandra Gliszczyńska, Katarzyna Sękowska-Kozłowska, Anna Śledzińska-Simon, Roman Wieruszewski). Warszawa: Kampania przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/publikacje/b-y_zasady.pdf

Savage, Dan, Terry Miller. 2012. It Gets Better: Coming Out, Overcoming Bullying, and Creating a Life Worth Living. New York, NY: Plume.

Seidman, Steven. 2003. Beyond the Closet: The Transformation of Gay and Lesbian Life. New York and London: Routledge.

Schuster, Alexander, Matthieu Chaimbault, Greg Czarnecki, Jacques Lizé, Fabrizio Paloni, Eduardas Platovas. 2011. Zmierzając we właściwym kierunku: Przewodnik po prawach osób LGBT w Polsce i w Europie. EqualJus.
http://www.kph.org.pl/publikacje/przewodnik_zmierzajac_we_wlasciwym_kierunku_PL.pdf

Signorile, Michelangelo. 1995. Outing Yourself: How to Come Out as Lesbian or Gay to Your Family, Friends, and Coworkers. New York: Random House.

Signorile, Michelangelo. 2003. Queer in America: Sex, the Media, and the Closets of Power (updated edition). Madison, WI: The University of Wisconsin Press.

Slany, Krystyna (red.). 2013. Zagadnienia małżeństwa i rodzin w perspektywie feministyczno-genderowej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Slawik, Iwona, Jakub Slawik. 2010. Homoseksualizm problemem Kościoła? Rocznik Teologiczny LII 1-2. 9-70.

Stańczak, Małgorzata. 2011. Kodeks pracy. Stan prawny na 1 września 2011 r.  Wydanie 7. Warszawa: LexisNexis.
http://kodeks- pracy.org/

Śmiszek, Krzysztof (red.). 2006. Przeciwdziałanie dyskryminacji z powodu orientacji seksualnej w świetle prawa polskiego oraz standardów europejskich. Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/images/stories/raporty/Przeciwdzialanie_dyskryminacji.pdf

The Universal Declaration of Human Rights, 1948
http://www.un.org/en/documents/udhr/index.shtml

Tomalski, Przemysław. 2007. Nietypowe rodziny: O parach lesbijek i gejów oraz ich dzieciach z perspektywy teorii przywiązania. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Wahls, Zach with Bruce Littlefield. 2012. My Two Moms: Lessons of Love, Strength, and What Makes a Family. New York: Gotham Books.

Woszczek, Marek. 2011. Queerowanie teologii: projekt w realizacji. Znak 679. 73- 79.

Yogyakarta Principles: The Application of International Human Rights Law in relation to Sexual Orientation and Gender Identity
http://www.yogyakartaprinciples.org/

Zima, Monika (red.). 2010. Tęczowe rodziny w Polsce: Prawo a rodziny lesbijskie i gejowskie. Warszawa: Kampania przeciw Homofobii.
http://www.kph.org.pl/publikacje/raport2010_teczowe_r odziny.pdf

Zimbardi-LeMons, Tony. 2010. Forever Dads: A Gay Couple’s Journey to Fatherhood. Austin, TX: Creative House International Press, Inc.